Ân-ı Dâim’in hikâyesi
Hiç kendinize “Ben ne zaman?” diye sordunuz mu?
Ne zaman istediğim yerde olacağım?Ne zaman hayatım yoluna girecek?Ne zaman kendi işimi kuracağım, o eve taşınacağım, o hayali gerçekleştireceğim?
Bazen fark etmeden hayatımızı bu soruların etrafında yaşamaya başlıyoruz.
Sonra bir bakıyoruz; biri bizden önce mezun olmuş, biri çoktan kendi işini kurmuş, biri evlenmiş, biri dünyayı geziyor, biri hayalini gerçekleştirmiş. Özellikle sosyal medyayla birlikte, başkalarının hayatlarına bakmak ve kendi hayatımızı onlarınkiyle ölçmek hiç olmadığı kadar kolay.
Birinin geldiği yere henüz gelmediğimizde kendimizi geride hissedebiliyoruz.
Ama gerçekten geride miyiz?
Yoksa yalnızca başka bir zamanda mıyız?
Her şeyin kendi zamanı vardır.
Doğaya baktığımızda bunun ne kadar doğal olduğunu görüyoruz.
Bir çiçek diğerinden önce açmak için acele etmiyor.Bir kuş, başka bir kuşun uçuşuyla kendi hızını ölçmüyor.Bir ağacın meyvesi, yanındaki ağaçtan önce olgunlaşmadığı için kendini eksik hissetmiyor.
Her biri kendi döngüsünde var oluyor.
Kimi önce çiçekleniyor, kimi biraz daha bekliyor. Kimi güneşi seviyor, kimi gölgede büyüyor.
Ve hiçbiri diğerine dönüşmeye çalışmıyor.
Belki insan için de böyledir.
Herkesin kendi vaktinde açtığı bir yer vardır.
Japon kültüründe bu düşünceyi anlatan güzel bir ifade var: Ōbaitōri — 桜梅桃李. Dört farklı çiçeğin adından oluşan bu ifade; insanların da tıpkı bu çiçekler gibi kendi özellikleri ve güzellikleriyle var olmasını, kendilerini başkalarıyla kıyaslamamasını anlatır.
Belki mesele kimin önce açtığı değildir.
Belki mesele, kendi çiçeğinin ne zaman açacağını bekleyebilmektir.
Peki kendi vaktimizi neden unutuyoruz?
Çünkü sürekli bir yerlere yetişmeye çalışıyoruz.
Daha erken.Daha hızlı.Daha başarılı.Daha ileride.
Bir başkasının hayatına baktığımızda, onun hikâyesinin yalnızca görünen kısmını kendi hikâyemizin tamamıyla karşılaştırıyoruz.
Onun sonucunu görüyoruz, kendi sürecimizi biliyoruz.
Onun açmış çiçeğine bakıp, henüz toprağın altında olan kendi tohumumuzu yargılıyoruz.
Oysa kimse aynı mevsimde yaşamıyor.
Bir insanın yirmi beşinde yaşadığı şey, bir başkasının otuzunda yaşayacağı şey olabilir. Birinin bugün başladığı yol, bir başkasının yıllardır yürüdüğü yol olabilir.
Bazen birilerine göre gerideyiz.
Bazen de fark etmeden birilerine göre ileride.
Ama bunların hiçbirinin aslında bir anlamı yok.
Çünkü başkasının zamanı, bizim zamanımızın ölçüsü değil.
Belki de sormamız gereken soru başka.
“Ne zaman onun gibi olacağım?” yerine,
“Ben şu an hangi mevsimdeyim?”
Belki şu an başlamanın eşiğindesiniz.
Belki uzun zamandır emek verdiğiniz bir şeyin karşılığını almaya hazırlanıyorsunuz.
Belki hayatınızda ilk kez durmanız, dinlenmeniz ve kendinize dönmeniz gereken bir dönemdesiniz.
Belki de henüz neyin başlayacağını bile bilmiyorsunuz.
Ve bütün bunların hepsi hayatın kendisi.
Çünkü büyümek her zaman ilerlemek demek değil.
Bazen beklemek.Bazen yön değiştirmek.Bazen vazgeçmek.Bazen yeniden başlamak.
Bazen de hiçbir şey yapmadan, yalnızca olduğun yerde kalıp kendi vaktini beklemek.
Ân-ı Dâim tam da bu düşünceden doğdu.
Ân-ı Dâim, zamanın yalnızca akıp giden bir şey olmadığını; her anın kendi içinde bir anlam, her ruhun kendi içinde bir mevsim taşıdığını anlatıyor.
Koleksiyonun çıkış noktası doğanın kendi ritmiydi.
Çiçeklerin açtığı, kuşların göç ettiği, güneşin doğduğu, ayın göründüğü bir zaman var. Doğa bunu yapmak için acele etmiyor. Kendi ritminde ilerliyor, dönüşüyor ve kendi dengesini buluyor.
Biz de insanın bu döngünün dışında olmadığını düşündük.
Hepimizin kendi zamanı var.
Kendi başlangıcımız.Kendi oluşumuz.Kendi duruşumuz.
Bu yüzden Ân-ı Dâim üç ayrı hâlden oluşuyor:
Erte — İhtimalin Zamanı.Henüz gerçekleşmemiş olanın, yaklaşan başlangıcın ve içimizde sessizce büyüyen ihtimalin zamanı.
Kün — Oluşun Zamanı.Bekleyen ihtimalin görünür olduğu; insanın kendi sesini, yönünü ve ışığını bulduğu an. Kendi mevsiminde açmak.
Dem — Dönüşümün Zamanı.Yavaşlamanın, içe dönmenin, dinlenmenin ve yeniden başlamak için kendine alan açmanın zamanı. Çünkü her şeyin sürekli hareket hâlinde olması gerekmiyor.
Üçü birlikte bize tek bir şeyi hatırlatıyor:
Zaman yalnızca geçmiyor.Biz zamanın içinde dönüşüyoruz.
Bizim de bir vaktimiz vardı.
Ân-ı Dâim bizim için yalnızca ilk koleksiyonumuz değildi.
Bir bakıma, kendi vaktimizin geldiğini fark ettiğimiz andı.
Bir mimar ve bir tasarımcı olarak yıllardır kurduğumuz hayaller, biriktirdiğimiz fikirler ve üzerinde emek verdiğimiz tasarımlar vardı.
Belki daha önce başlayabilirdik.
Belki daha sonra da başlayabilirdik.
Ama bazı şeylerin zamanı, dışarıdan bakıldığında anlaşılmıyor.
İçinde hazır olduğunda anlıyorsun.
Biz de kendi hikâyemizi artık daha fazla bekletmek istemediğimiz bir yerde, RUZA ~ ZÂLA’yı kurduk.
Ve ilk koleksiyonumuzun adını Ân-ı Dâim koyduk.
Çünkü bizim için bu koleksiyon, yalnızca üç eşarbın hikâyesi değildi.
Kendi zamanımıza güvenmenin hikâyesiydi.
Belki siz de şu sıralar kendi hayatınızın hangi mevsiminde olduğunuzu düşünüyorsunuz.
Belki bir şeylerin geç kaldığını hissediyorsunuz.
Belki etrafınızdaki herkes ilerlerken siz olduğunuz yerde kalmış gibi geliyorsunuz.
Ama belki de yalnızca kendi vaktinizdesiniz.
Ve belki henüz açmadığınız için geç kalmış değilsiniz.
Sadece henüz kendi mevsiminizdesiniz.
Çünkü herkesin hikâyesinde başrol kendisine ait.
Ve herkesin bir vakti var.
Her ruhun bir vakti vardır.Her vaktin bir mevsimi vardır.
Ân-ı Dâim
Kendi zamanında. Kendi hikâyende.